بررسی تنوع ژنتیکی اردک سرحنائی (Aythya ferina) با استفاده از شش نشانگر ریزماهواره در ایران
نویسندگان
1 گروه محیط زیست و منابع طبیعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه محیط زیست و منابع طبیعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، گرگان، ایران
4 گروه محیط زیست و منابع طبیعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.60833/ascij.2024.1122536چکیده
مطالعه ساختار و تنوع ژنتیکی اردک سرحنائی ( Aythya ferina ) زمستانگذران ایران با استفاده از ریزماهواره است. نمونه برداری 30 قطعه اردک سرحنائی طی سالهای 1398 تا 1400 از دریای خزر و تالاب هورالعظیم انجام شد. استخراج DNA و تکثیر ژنهای هدف مایکروستلایت با پرایمرهای مربوطه و تجزیه و تحلیلهای آماری با نرم افزارهای Gene Alex، GelAnalayzer، Arlequin و MEGA صورت گرفت. بیشترین تعداد آلل واقعی، 7 آلل در جایگاه ژنی Alp36 در جمعیت جنوب و کمترین آلل واقعی، 2 آلل در جایگاه ژنی Alp36 در جمعیت شمال مشاهده گردید. بیشترین تعداد آلل موثر با فراوانی 000/5 در جمعیت شمال Smo11 و کمترین تعداد آلل موثر در جمعیت شمال و جنوب 000/2 در جایگاه ژنی Alp2 و Alp36 مشاهده گردید. دامنه هتروزیگوسیتی مشاهده شده در تمامی جایگاههای ژنی جمعیتها بین 133/0تا 000/1 بود و بیشترین هتروزیگوسیتی مشاهده شده در Alp36 در منطقه ی شمال و Sfiq4 در منطقه جنوب با فراوانی 000/1 و کمترین مقدار در منطقه شمال در Mmo3 با فراوانی 133/0 مشاهده گردید. دامنهی هتروزيگوسيتي مورد انتظار (He) بين مناطق نمونهبرداري در جايگاههاي ژنی بين 491/0 تا 800/0 بود بيشترين هتروزيگوسيتي مورد انتظار دركل مناطق در جايگاه ژني Smo11 در شمال و كمترين هتروزيگوسيتي مورد انتظار در جايگاه ژني Mmo3 در جنوب مشاهده گردید.Fst 25/0 محاسبهگردید. با توجه به نتایج آللها، از آنجائی که Fst کمتر از 33/0 بوده و تمامی لوکوسهای مورد مطالعه انحراف معنيداري از تعادل هاردی- واینبرگ نشان دادند (بجز دو لوکوس sfiq4 و smo11 در جمعیت جنوب که فاقد معنی بودند)، حاکی از تفاوت ژنتیکی کم بین جمعیتها و جریانژنی بالا درون جمعیتهای ایران است. همچنین درخت فیلوژنی ترسیم شده جریان ژنی بالای درون جمعیتی را نشان میدهد.