فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اسپکسین و آسپروسین به عنوان پپتیدهایی با عمکلرد چندگانه، در سوخت‌وساز گلوکز نیز نقش دارند. هدف از این مطالعه، بررسی پاسخ این دو پپتید به شدت‌های مختلف تمرین تناوبی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. 30 زن مبتلا به دیابت نوع دو در محدوده سنی 30 تا 40 سال، به‌طور تصادفی به سه گروه مساوی (10= n) شامل؛ کنترل، تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) و تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل 12 هفته، سه جلسه در هفته و به ترتیب با شدت‌های 70 تا 75 و 80 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه بود. قبل و پس از مداخله تمرینی، سطوح سرمی اسپکسین و آسپروسین به روش الایزا ارزیابی شد. تغییرات درون‌گروهی با استفاده از آزمون t وابسته و تغییرات بین‌گروهی با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه همراه با آزمون تعقیبی توکی انجام شد. سطح معناداری 05/0≥ p در نظر گرفته شد. یافته‌ها نشان داد در گروه‌های تمرینی به دنبال 12 هفته تمرین تناوبی، سطوح سرمی اسپکسین افزایش معنادار (0001/0 =p ) و آسپروسین کاهش معنادار (0001/0 = p) یافت. همچنین شاخص مقاومت به انسولین کاهش معناداری (0001/0 = p) نشان داد. در مجموع به‌نظر می رسد تمرینات HIIT و MIIT می‌تواند موجب تغییرات مثبت در مقادیر اسپکسین و آسپروسین، همراه با بهبود وضعیت مقاومت انسولینی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو شود. بر اساس یافته‌های این مطالعه، تمرینات HIIT اثرات بهتری نسبت به تمرینات MIIT به دنبال دارد.