تاثیر یک جلسه فعالیت مقاومتی دایره ای با شدتهای مختلف بر سطوح اسفنگوزین یک فسفات، در پلاسما، گلبول قرمز، پلاکت و HDL مردان جوان
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه مازندران، بابل، ایران
2 دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 گروه بیوشیمی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران
4 گروه قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران
doi
10.60833/ascij.2024.1130694چکیده
نقش چربیها به عنوان منبع انرژی در شدتهای پایین و متوسط به خوبی شناخته شده است. فعالیت بدنی میتواند بر متابولیسم غیرتریگلیسیریدی مانند اسفنگولیپیدها اثر بگذارد. با توجه به گسترش بیماریهای متابولیک و نقش متابولیتهای اسفنگولیپید و آنزیمهای مرتبط با آنها بررسی تاثیر فعالیتهای ورزشی در تولید اسفنگولیپیدها میتواند راهکارهای درمانی ویژهای برای این عوارض باشد. این مطالعه جهت بررسی اثر دو شدت مختلف تمرین مقاومتی دایرهای بر سطوح S1P پلاسما، گلبول قرمز، پلاکت و HDL مردان جوان انجام گرفت. جامعه آماری مطالعه حاضر دانشجویان مرد جوان 22-19 ساله غیر ورزشکار بودند. دستورالعمل فعالیت یک جلسهای، شامل انجام سه نوبت متوالی تمرين مقاومتي دایرهای در 10 ایستگاه بود. با توجه به تاثیر شدت و مدت فعالیت در میزان تحریک و مدت زمان انتشار اسفنگولیپیدها از منابع تولیدی به ویژه گلبول قرمز، متغیرهای در 3 بازه زمانی قبل، بلافاصله بعد و 24 ساعت بعد از تمرین اندازهگیری شدند. برای اندازهگیری نمونهها از روش HPLC استفاده شد. دادههای نرمال با استفاده از آزمون تحلیل واریانس برای اندازههای تکراری در سطح معنیداری 05/0 > p بررسی شد. نتایج نشان داد، تعامل بین گروههای تمرینی و زمانهای اندازهگیری از نظر آماری معنیدار نشد. میزان s1p اریتروسیت در زمانهای اندازهگیری تغییر معنیدار داشت (018/0 p = ). سطوح s1p در پلاکت، اریتروسیت و HDL، در زمانهای اندازهگیری تاثیر معنیداری نشان نداد. در هر دو گروه تمرینی سطح s1p پلاکت بعد تمرین افزایش داشت. در گروه تمرینی 20 درصد، میزان s1p HDL بعد از تمرین بیشتر شد. این روند افزایشی تا 24 ساعت بعد تمرین نیز ادامه داشت. تمرینات مقاومتی از نوع دایرهای در تغییر سطوح اسفنگولیپیدها در پلاسما و منابع تولیدی آنها موثر خواهد بود.