بهبود نیمرخ گلیسیمیک متعاقب تمرینات مقاومتی در رت‌های دیابتی با تاکید بر بیان لیپوکالین-2

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد شهر‌قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد شهر‌قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.60833/ascij.2024.1196423
چکیده

لیپوکالین-2 از مهمترین میانجی‌های التهابی مرتبط با چاقی و موثر در هموستاز گلوکز معرفی شده است. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر تمرینات مقاومتی بر بیان ژن لیپوکالین-2 در بافت چربی زیرپوستی همچنین نیمرخ گلیسیمیک در رت‌های چاق دیابتی بود. 14 سر رت نر ویستار پس از القای دیابت نوع 2 توسط رژیم غذایی پرچرب و تزریق STZ به گروه‌های کنترل و تمرین مقاومتی تقسیم شدند. تمرینات مقاومتی به مدت 6 هفته به تعداد 5 جلسه در هفته در قالب بالا رفتن از نردبان پله‌ای توسط رت‌های گروه مقاومتی انجام گرفت. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، همه رت‌ها تشریح شدند. بیان لیپوکالین-2، گلوکز، هموگلوبین گلیکوزیله و مقاومت انسولین اندازه‌گیری شدند و توسط آزمون تی مستقل بین دو گروه مقایسه شدند. در مقایسه با گروه کنترل، تمرینات مقاومتی به کاهش معنی‌دار گلوکز ‌(001/0 = p)، هموگلوبین گلیکوزیله‎ (016/0 = p)، مقاومت انسولین ‎(001/0 = p) و بیان لیپوکالین-2 در بافت چربی زیر‌پوستی‎ (003/0 = p) همچنین افزایش معنی‌دار انسولین سرم ‎(042/0 = p) منجر شد. با استناد به این یافته‌ها، بهبود نیمرخ گلیسیمیک در رت‌های مورد مطالعه را شاید بتوان به کاهش بیان لیپوکالین-2 و کاهش مقاومت انسولین متعاقب تمرینات مقاومتی نسبت داد. درک و آگاهی بیشتر از مکانیسم‌های عهده دار این تغییرات نیازمند مطالعات بیشتر است.