بررسی تحلیلی جایگاه حق مذاکره و گفتگوهای جمعی سندیکایی در نظام بین الملل و حقوق موضوعه ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق ، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی حقوق عمومی،گروه حقوق، واحد ساری،دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
3 استادیار گروه حقوق بینالملل، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
https://doi.org/10.30495/DPI.1403.1104588چکیده
بنیان سازمانهای کارگری را میتوان متأثر از حوادثی چون جنگهای جهانی و ظهور انقلاب صنعتی در جهان دانست. این نهادهای اجتماعی؛ توانایی آن را دارند که با انجام گفتگوهای جمعی در راستای منافع اعضا، بهبود شرایط کار عادلانه و تحقق عدالت مزدی را در تمامی ابعاد به ارمغان بیاورند؛ بنابراین در این مقاله هدف آن است تا با گردآوری اطلاعات به روش توصیفی و تحلیلی به این پرسش پاسخ داده شود که «وضعیت جایگاه حق مذاکره و گفتگوی سازمانهای کارگری در نظام جهانی و حقوق موضوعه ایران چگونه است؟». در این راستا، با بررسی سیر تحولات و انطباق آن با استانداردهای بینالمللی؛ مصادیق داخلی در نظام حقوقی ایران ارزیابی شد؛ یافتهها نشان داد گفتگوهای جمعی برای رفع معضلات محیط کار؛ آسانترین کمهزینهترین طرق حل اختلاف است؛ لکن با وجود اسناد الزامآور و تأکیدات مجامع حقوق بشری؛ تاکنون ایران به مقاولهنامههای بنیادینی چون شماره 98 و87 سازمان جهانی کارنپیوسته است؛ شواهد حاکی از آن است که عدم الحاق، نافی عمل به تکلیف از سوی کشورها نبوده؛ ولی وجود تعارضات بیشماردرنظام حقوقی ایران بالاخص قانون شوراهای اسلامی کار و فصل ششم و هفتم قانون کار و نیز مداخلات ناصواب دولت؛ ازدلایل عدم ایجاد ساختارهای حقوقی عادلانه و منطبق با شیوه نامههای بین المللی است.
