بررسی تاثیر سیلیمارین موجود در گیاه خارمریم بر پروفایل چربی، آنزیمهای کبدی و همچنین سیتوکینهای التهابی در خون رتهای نر نژاد ویستار
نویسندگان
1 گروه زیست شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 مرکز تحقیقات غدد درون¬ریز و متابولیسم، موسسه علوم بالینی غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
3 گروه زیست شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه زیست شناسی، دانشكده علوم زيستى، دانشگاه خوارزمى، تهران، ايران
doi
https://doi.org/10.60833/ascij.2025.1195164چکیده
خارمریم ( Silybum marianum ) گیاهی دارویی با خواص ضدالتهابی و آنتیاکسیدانی است که بهطور گسترده در منطقه مدیترانه میروید. این گیاه در درمان بیماریهای مزمن کبدی و التهابی مورد توجه قرار گرفته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر سیلیمارین، ترکیب فعال خارمریم، بر پروفایل چربی، آنزیمهای کبدی و سیتوکینهای التهابی در خون رتهای نر نژاد ویستار انجام شد. در این پژوهش، 16 سر رت بالغ با وزن متوسط 180 تا 200 گرم انتخاب و تحت تیمار با سیلیمارین و همچنین آلفا-آمیلاز تجمعیافته قرار گرفتند. پس از پایان دوره تیمار، مقادیر تریگلیسیرید، کلسترول، لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) و لیپوپروتئین با چگالی زیاد (HDL) در کنار آنزیمهای کبدی شامل آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلکالین فسفاتاز (ALP) ارزیابی شد. علاوه بر این، سطوح سیتوکینهای التهابی از جمله اینترلوکین 6 (IL-6)، اینترلوکین 1-بتا (IL-1β)، فاکتور نکروز تومور آلفا (TNF-α)، فاکتور هستهای کاپا B (NF-κB) و پروتئین واکنشی C (CRP) با استفاده از کیتهای مخصوص و روش الایزا اندازهگیری گردید. دادهها با استفاده از آزمون ANOVA و تعقیبی توکی با نرمافزار SPSS تحلیل شد. نتایج نشان داد که تیمار با سیلیمارین محلول در دیمتیل سولفوکسید 1 درصد به همراه آلفا-آمیلاز تجمعیافته، در مقایسه با سایر گروههای تیمار شده، کاهش معنیداری در سطح سیتوکینهای التهابی، آنزیمهای کبدی، LDL، تریگلیسیرید و کلسترول ایجاد کرد، درحالیکه HDL بهطور معناداری افزایش یافت. سیلیمارین با تعدیل سطح آنزیمهای کبدی، نشاندهنده پتانسیل محافظتی برای کبد است. همچنین، کاهش پروفایل لیپیدی و فاکتورهای التهابی در خون، نقش مهمی در کاهش خطر بیماریهای مرتبط با کبد، قلب و عروق، و سیستم ایمنی ایفا میکند. انجام تحقیقات بیشتر برای تعیین دوز بهینه و بررسی اثرات آن در شرایط مختلف بالینی، با در نظر گرفتن ویژگیهای فردی بیماران و بیماریهای زمینهای، ضروری است.