فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تأثیر سطوح مختلف غذایی بر شاخص‌های بیوشیمیایی و ایمنی میگوی ببری سبز در سیستم آبزی‌پروری بیوفلوک موردبررسی قرار گرفت. آزمایش به مدت 45 روز با میگوهای با میانگین وزن 85/2 گرم انجام شد. مخازن پرورش با 150 ليتر آب تصفيه شده با فيلتر شني پر شدند و سپس تعداد 53 قطعه میگو در هر مخزن ذخيره­سازي شد. 7 گروه آزمايشي براي تحقيق حاضر در نظر گرفته شد که شامل سه گروه کنترل با سطوح مختلف غذایی بر حسب درصد وزن بدن، 6 درصد (CW6)، 4 درصد (CW4) و 2 درصد (CW2) و چهار تیمار بیوفلوک 6 درصد (BFT6)، 4 درصد (BFT4)، 2 درصد (BFT2) و 0 درصد (BFT0) بود. نتایج نشان داد، بالاترین میزان تری‌گلیسرید (0/175 میلی­گرم/دسی­لیتر) و کلسترول (142 میلی­گرم/دسی­لیتر) در تیمار CW2 بدست آمد. بالاترین میزان گلوکز (47 میلی­گرم/دسی­لیتر) در تیمار BFT0 و کمترین مقدار آن 66/35 و 35/36 به تریتیب در تیمارهای BFT6 و BFT4  مشاهده شد که اختلاف معنی‌داری با سایر تیمارها نشان داد (05/0 > p ). بالاترین مقدار فعالیت لیزوزیم در تیمارهای BFT6 و BFT4 به ترتیب 6/24 و 3/24 واحد/میلی­لیتر/دقیقه و کمترین مقدار آن در تیمار BFT0 (15 واحد/میلی­لیتر/دقیقه) بدست آمد که اختلاف معنی‌داری با سایر تیمارها نشان داد (05/0> p ). بالاترین میزان فعالیت فنول اکسیداز در در تیمارهای BFT6 (74/0 واحد/میلی­لیتر) و BFT4 (75/0 واحد/میلی­لیتر) بالاترین بود و کمترین مقدار آن در تیمار BFT0 (u/ml 37/0 (واحد/میلی­لیتر) بدست آمد. نتایج نشان داد، سطوح مختلف غذایی بر فعالیت‌های بیوشیمیایی و ایمنی همولنف میگوی ببری سبز تاثیر می­گذارد. تغذیه با سطوح غذایی 6 و 4 درصد در سیستم بیوفلوک منجر به بهبود فعالیت‌های لیزوزیم، ایمنوگلوبولین کل و فنول اکسیداز در میگوی ببری سبز می‌شود.