بررسی سیاستهای حمایتی و محدودکننده دولتها در قبال محصولات تراریخته: مطالعه تطبیقی ایران، هند و چین
نویسندگان
1 گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق عمومی،واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی واحد، شیراز، ایران
3 گروه حقوق عمومی،واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی واحد، شیراز، ایران.
doi
https://doi.org/10.30495/DPI.1404.1206508چکیده
محصولات تراریخته بهعنوان یکی از مهمترین دستاوردهای فناوری زیستی، نقش مهمی در تقویت امنیت غذایی و ارتقاء بهرهوری کشاورزی ایفا میکنند. با این وجود، سیاستهای حمایتی و محدودکننده دولتها تأثیر زیادی در میزان موفقیت این فناوریها دارند. این مقاله به تحلیل تطبیقی سیاستهای ایران، هند و چین در قبال محصولات تراریخته میپردازد. نتایج پژوهش نشان میدهد که ایران با وجود پیشرفتهای علمی و تصویب قانون ملی ایمنی زیستی، به دلیل کمبود زیرساختهای اجرایی و نگرانیهای اجتماعی، هنوز قادر به تولید تجاری این محصولات نیست. هند، اگرچه در کشت گسترده پنبه تراریخته موفق بوده است، اما به دلیل فشارهای اجتماعی و سیاسی در تجاریسازی دیگر محصولات تراریخته با چالشهایی مواجه است. چین نیز با بهرهگیری از سیاستهای حمایتی گسترده در زمینه تحقیق و توسعه، در عین حال رویکردی محتاطانه در تجاریسازی محصولات غذایی تراریخته اتخاذ کرده است. نتایج این مطالعه نشان میدهد که ترکیب سیاستهای حمایتی هدفمند و مدیریت مؤثر نگرانیهای اجتماعی میتواند عامل موفقیت در توسعه و پذیرش محصولات تراریخته در کشورهای مورد بررسی باشد.