ارزیابی عوامل تأثیرگذار در روند فرسودگی بافتهای قدیم شهری در راستای نوسازی و بهسازی (مطالعه موردی: شهر داراب)
نویسندگان
1 (دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه زابل)
2 (دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه زابل)
doi
چکیده
فرسودگی شهری یکی از مشکلات جدی و پدیدهای غیرقابل اجتناب است که بخش قابل توجهی از بافتهای قدیمی شهرها در برگرفته، و به بافتهای فرسوده و ناکارآمد شهری تبدیل شدهاند. عوامل مؤثر در ایجاد فرسودگی محیطهای شهری، موجب ناسازگاری در بافت، افزایش فضاهای مخروبه و رها شده شهری برای بافت قدیم شهرها بوجود آورده است. این پژوهش از نوع هدف کاربردی، مبتنی بر مطالعات کتابخانهای و مشاهدات میدانی میباشد. هدف این مقاله ارزیابی عوامل تأثیرگذار در توسعه فرسودگی بافتهای قدیم شهری در راستای نوسازی و بهسازی (مطالعه موردی شهر داراب) میباشد. ارزیابی رابطه میان هر یک از این عوامل را میتوان به نوعی مسأله تصمیمگیری نیز تلقی کرد. بنابراین، میتوان از روش آزمون تصمیمگیری (DEMATEL FUZZY) برای روابط تأثیرگذاری و تأثیرپذیری متقابل عوامل مورد مطالعه استفاده کرد، به گونهای که شدت اثر روابط عوامل مذکور و اهمیت آنها را معین میکند. در این تحقیق با استفاده از نظرات کارشناسان و خبرگان برنامهریزی شهری در شهر داراب رابطه بین عوامل تأثیرگذار در توسعه فرسودگی بافت قدیم شهر داراب بر اساس معیارهای و زیر معیارهای اقتصادی، مدیریتی، اجتماعی و فرهگی، کالبدی، زیست محیطی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاصل از یافتههای تحقیق با توجه به نمودار گراف نشان میدهد که عوامل اقتصادی (C1) دارای بیش ترین تأثیرگذاری و عامل زیستمحیطی (C5) دارای کم ترین تأثیر و تأثیرپذیرترین عوامل فرسودگی هستند. به عبارت دیگر عوامل اقتصادی یک نفوذ کننده قوی و عوامل زیست محیطی یک نفوذپذیر قوی میباشد.