فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در مطالعه حاضر، تأثیر نسبت‌های مختلف کربن به نیتروژن بر کیفیت آب، عملکرد رشد و ترکیبات بدن میگوی ببری سبز ( Penaeus semisulcatus ) در سیستم آبزی­پروری با تعویض آب محدود بررسی شد. آزمایش به مدت 28 روز با پست لاروهای میگو با میانگین وزن 5/5 ± 6/65 میلی گرم در مخازن 130 لیتری با تراکم ذخیره­سازی یک پست لارو در لیتر انجام شد. چهار گروه آزمایشی شامل گروه کنترل که روزانه 35 تا 50 درصد آب تعویض می­شد. سه گروه توده زیستی با نسبت‌های مختلف کربن به نیتروژن، 10 (CN10)، 15 (CN15) و 20 (CN20) که روزانه 5/0 تا 1 درصد آب تعویض می شد، در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از پارامترهای کیفی آب نشان داد نسبت‌های مختلف کربن به نیتروژن بر پارامترهای کیفی آب تأثیر می‌گذارد. بطوری که کمترین میزان اکسیژن محلول (68/5 میلی­گرم/لیتر) و pH (91/7) در تیمار CN20 بدست آمد که اختلاف معنی‌داری با سایر تیمارها نشان داد. نتایج حاصل از عملکرد رشد، نشان داد بیشترین میزان افزایش وزن بدن (249/1 گرم)، ضریب رشد ویژه (70/10 درصد بر روز)، و میزان بقاء (87/84 درصد) در تیمار CN15 مشاهده شد که اختلاف معنی­داری با سایر تیمارها نشان داد (05/0> p ). آنالیز ترکیبات بیوشیمیایی بدن میگو نشان داد، کمترین میزان پروتئین (66/74 درصد) و چربی (75/5 درصد وزن خشک) در گروه کنترل مشاهده شد. وجود توده‌‌های زیستی در مخازن پرورش منجر به بهبود میزان پروتئین، چربی و خاکستر بدن میگوی ببری سبز شد. بطور کلی مطالعه حاضر نشان داد، بهبود کیفیت آب، عملکرد رشد، بقاء، پارامترهای تغذیه‌ای و ترکیبات بیوشیمیایی بدن میگوی ببری سبز در نسبت کربن به نیتروژن 15 به 1 در سیستم آبزی­پروری با تعویض آب محدود اتفاق می­افتد.