چالش ها و چشم انداز کنوانسیون سازمان ملل متحد دربارۀ توافق نامه های بین المللی حل و فصل اختلافات تجاری با عنوان «کنوانسیون میانجیگری سنگاپور»: با نگاهی به الحاق ایران به این کنوانسیون
نویسندگان
1 گروه حقوق، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
2 گروه حقوق، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران (نویسنده مسئول)
3 گروه حقوق، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرعباس، ایران
doi
چکیده
کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد توافق نامه های بین الملی حل و فصل اختلافات تجاری از طریق میانجیگری اختصاراً «کنوانسیون سنگاپور» در 12 سپتامبر 2020 با هدف هماهنگ سازی موافقت نامه های ناشی از میانجیگری در اختلافات با خصلت «تجاری» و «بین المللی» لازم الاجرا گردید. این کنوانسیون تلاش کرده است چارچوبی بمثابۀ کوانسیون نیویورک (راجع به شناسایی و اجرای آرای داوری) از طریق دادگاههای ملیِ دولتهای عضو، با توجه به وصف «لازم الاجرای» سازش نامه های تنظیمی اجرا نماید. با وجود این، با توجه به برخی رویکردها، این کنوانسیون نتوانسته است آنچنان که باید و شاید از اعتبار بین المللی برخودار شود. این رویکردها به سیر تکامل و تحولات این کنوانسیون (عدم استقبال اتحادیۀ اروپا، موازی کاری با اسناد مشابه و ..)، چالش ها و محدودیتهای پیش رویِ آن مرتبط است که سبب فقدان چشم انداز لازم برای آن در آینده است. در این پژوهش که به شیوۀ توصیفی - تحلیلی گردآوری شده است یافته ها نشان داد این کنوانسیون در مرحلۀ اجرا با چالش های مختلفی روبرو است؛ چشم انداز آیندۀ کنوانسیون سنگاپور در مورد میانجیگری مؤلفۀ عدم مؤفقیت را نشان می دهد و به نظر می رسد این کنوانسیون نقطۀ عطفی در حل و فصل اختلافات تجاری بین المللی از طریق میانجیگری به شمار نیاید. بنابر این، وضعیت حقوقی الحاق ایران به این کنوانسیون و میزان مؤفقیت این الحاق، در اجرای سازش نامه های تنظیمی در دادگاههای ملی در کوتاه مدت با مشکلات و چالش های جدی روبرو خواهد بود.
