آرمانگرایی در عین واقعگرایی از منظر قرآن
نویسندگان
1 دانشگاه علوم اسلامی رضوی
2 دانشگاه علوم اسلامی رضوی
doi
10.30513/qd.2019.178چکیده
بحث از رابطه آرمانگرایی به معنای در نظر داشتن اهداف عالیه و چشم بستن بر واقعیتها، با واقعگرایی به معنای منطبق کردن حرکت تنها بر بنیان واقعیتها، دیرینهای بس دور و دراز دارد و به بحثهای درازدامنی منجر شده است. برخی از آیات قرآن، انسان را به در نظر داشتن آرمانها و بیتوجهی به واقعیتها فرا میخوانند و دستهای دیگر، نسبت به غفلت از واقعیتها هشدار میدهند. هر چند در نگاه آغازین، این دو دسته از آیات ناهمخوان به نظر میرسند اما به توجه به آیات دیگری همچون آیات مربوط به در نظر داشتن تعداد افراد دشمن در وجوب جهاد، آیات مربوط به میانهروی در انفاق و... میتوان به این گونه بین آنها جمع کرد که انسان مسلمان ضمن رصد دائمی آرمانها و پایش چشمانداز باید به واقعیتهای موجود توجه داشته باشد. به عبارت دیگر، قرآن انسان را به آرمانگرایی واقعبینانه فرا میخواند. روشن است که فراموشی آرمانها، به انحراف از هدف و مقصد منجر شده و نادیده گرفتن واقعیتها، شکست و عدم توفیق را به دنبال خواهد داشت.