نقش پلی مورفیسم های ژنی در ناباروری ایدیوپاتیک مردان ایرانی
نویسندگان
1 گروه شیمی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران
2 گروه زیست شناسی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران
doi
10.60833/ascij.2026.1226352چکیده
ناباروری به معنی ناتوانی در باروری بعد از یکسال آمیزش محافظتنشده است که حدود 15 درصد زوجها را شامل میشود. حدود نیمی از این موارد بهدلیل یک عامل مردانه است. دلایل اصلی ناباروری مردان در 37 تا 58 درصد موارد ناشناخته باقیمانده که به آن ناباروری ایدیوپاتیک اطلاق میشود. اغلب موارد ناشناخته ناباروری بهدلیل نقایص ژنتیکی میباشد. پلیمورفیسم ژنتیکی به تفاوتهای پایدار و طبیعی در توالی DNA میان افراد یک جمعیت اطلاق میشود که حداقل در ۱ درصد افراد دیده میشود. این تفاوتها در ساختار ژنها یا نواحی تنظیمی DNA ایجاد شده و تأثیرات متنوعی بر عملکرد ژنها، ویژگیهای فیزیکی و سلامت انسان دارند. هدف از این مقاله، مروری بر نقش انواع پلیمورفیسم ژنی در ناباروری مردان ایرانی میباشد. جستجو با کلمات کلیدی پلیمورفیسم، مردان نابارور، آزوسپرمی، الیگوسپرمی، به فارسی و انگلیسی با استفاده از پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی (SID)، پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC)، Scopus و Pubmed انجام شد و 93 مقاله در بازه زمانی 2006 تا 2025 انتخاب و یررسی گردید. شناسایی پلیمورفیسمها میتواند به اتخاذ تدابیر مناسب درمانی و تشخیصی و نیز هدایت روشهای درمانی به سمت درمانهای هوشمند کمک نماید. نتایج مطالعات نشان داده برخی پلیمورفیسمهای تکنوکلئوتیدی (SNPها) را میتوان به عنوان یک عامل خطر برای ناباروری مردان در نظر گرفت. در این مقاله پلیمورفیسمهایی که در جمعیت مردان ایرانی نابارور مطالعه شدهاند معرفی میشوند. برخی از این پلیمورفیسمها با ناباروری مردان ایرانی ارتباط نشان داده و برخی دیگر نشان ندادهاند. جهت دستیابی به یک نتیجهگیری قطعی و تایید ارتباط این پلیمورفیسمها با ناباروری مردان، بررسیهای مربوط به تعامل ژن-ژن و ژن-محیط با توجه به اندازه نمونه بزرگتر و در جمعیتهای نژادی متفاوت میتواند حائز اهمیت باشد.