ساماندهی عرصه پیادهراههای شهری با رویکرد ارتقا کیفیت محیطی نمونه موردی: محور پیادهراه صف
نویسندگان
1 دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی
2 استادیار شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
چکیده
در دنیای امروز با حضور پررنگ اتومبیل معنای واقعی شهر ازمیانرفته و سبب پدیدآمدن مشکلاتی از قبیل کاهش ایمنی و امنیت، خطر برخورد با وسایل نقلیه موتوری، ازدحام و ترافیک، انواع آلودگیهای محیطی و کاهش رونق پیادهروها شده است. لذا بازگشت به مقوله پیاده مداری به موضوعی پررنگ در شهرسازی تبدیلشده تا آنجا که رویکردهای نوین به سوی شهرهای پیادهمدار گام برمیدارند. اما به دلیل کمبود اطلاعات و تجارب مرتبط با درک شاخصهای تأثیرگذار بر آن، مطالعه قابلیت پیاده مداری شهرها از اهمیت خاصی برخوردار گشته است. ازآنجاکه اگر پیادهراهها از کیفیت مطلوبی برخوردار نباشند، مردم از سپری کردن اوقات خود در آنها ناامید شده و مسیرهای جایگزینی را برمیگزینند، هدف غائی این تحقیق نیز بیان راهکارهایی در جهت ارتقا کیفیت محیطی این مسیرها بهمنظور رونق هرچه بیشتر آن است. بدین منظور با مرور ادبیات موضوع، مؤلفههای مؤثر در ارتقا کیفیت محیط شناسایی شد و مدل تحقیق بر اساس آن تدوین و روایی آن آزمون گردید. تحلیل محیط و ارزیابی کیفیتهای آن بر اساس سیستم SWOT و بیان نقاط قوت و ضعف موجود و فرصتها و تهدیدهای ممکن در خیابان صف صورت گرفته است. مطالعات تحلیلی حاکی از نامناسب بودن کیفیت محور و قرارگیری آن در جایگاه TW (حداقل-حداقل) است. بهمنظور دستیابی به هدف تحقیق که همانا ارتقا وضعیت محیط است راهکارهایی در جهت ساماندهی محیط با نگاهی به حذف نقاط ضعف و از بین بردن امکان بروز تهدیدات تدوین شده است تا زمینهای مناسب برای تسهیل و تشویق پیادهروی فراهم آید. نتایج نحقیق نشان میدهد پس از اجرای آن میتوان چشمانداز روشنی برای فضاهای تجاری و تفریحی پیشبینی نمود تا فعالیتهای تجاری- تفریحی مرتبط با آن رونق گیرد.
