روابط بی نامتنی بین غزلات حافظ و سا یه (هوشنگ ابتهاج)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر، اسلامشهر، ایران.
2 دانشیار و عضو هیئت علمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر، اسلامشهر، ایران.
doi
چکیده
روابط بینامتنی از جملهی مباحث نوین ادبی است که به کشف مناسبات معنایی، سبکی، جامعهشناسانه، و سیر زمینههای شناختی و تحول آنها در آثار ادبی میانجامد. طبق نظریهی بینامتنیت هیچ متنی آزاد از متون دیگر نیست؛ متون با یکدیگر مناسباتی دارند و هر متنی با متن قبل و بعد از خود مرتبط است. موضوع مقالهی پیش رو، بررسی روابط بینامتنی غزلهای حافظ و هوشنگ ابتهاج (سایه) است. از میان شاعران غزلسرای معاصر هوشنگ ابتهاج از معدود شاعرانی است که غزلهایی شیوا ونزدیک به سبک شاعران کلاسیک، به خصوص حافظ، دارد. پرسش بنیادین در این مقاله آن است که میان غزلهای ابتهاج (زبرمتن)با غزلهای حافظ (زیرمتن) چه نوع رابطهی بینامتنیای بسامد بیشتر دارد؟
