سنجش رفاه استانهای ایران: رهیافت تابع رفاه غیرپارتویی و تجزیهپذیر نسبت به جمعیت
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد
2 استادیار اقتصاد دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 دانشجوی کارشناسی ارشد
doi
چکیده
در این مقاله برای ارزیابی رفاه اجتماعی در استانهای ایران از شاخص کاردینالی سن و کشش تابع رفاه اجتماعی نسبت به برابری و کارایی استفاده شده است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که بیشترین سطح رفاه در استانهای ایران مربوط به استان تهران با ضریب رفاهی 93/80 ، استان بوشهر با ضریب رفاهی 12/58 و استان مرکزی با ضریب رفاهی 76/47 بوده و کمترین سطح رفاهی مربوط به استان سیستان و بلوچستان با ضریب رفاهی 59/5 میباشد. همچنین تناسب معناداری بین رفاه و میزان جمعیت بین استانهای کشور وجود ندارد. بنابراین پیشنهاد میشود در برخی استانها از جمله استانهای تهران، اصفهان، خوزستان و خراسان رضوی با افزایش درآمد سرانه و در برخی دیگر از جمله استانهای یزد و همدان با کاهش سطح نابرابری درون استانی سطح رفاه بهبود یابد.