نقش اسطوره ای گناه نخستین در متون ادبی
نویسندگان
1 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران.تهران
doi
چکیده
در متون ادبی گذشته برخی شخصیّتهای بزرگ مرتکب گناهی میشوند که سبب تنزل مقام یا مرگ آنها میشود، امّا همچنان اهمیّت گذشتة خود را حفظ میکنند. جمع این ناسازها مبتنی بر اندیشهای کهن دربارة آفرینش است. آفریننده، نخست یک انسان (پیش نمونه) خلق کرده است. این انسان به دست نیروی شر (اهریمن) باید کشته شود تا باقی انسانها از تجزیة او بهوجود آیند. در روزگار ثبت و نگارش این اندیشه، برخی جابهجاییهای اساطیری صورت گرفته است؛ مرگ انسان گاه به صورت اخراج از بهشت یا تنزّل مقام تغییر کرده است همچنین ضرورت اتّفاق این حادثه به صورت ارتکاب گناه بیان شده است. این گناه، برای خلق انسان ناخواسته، امّا ضروری است و در تفسیر متون دینی نیز به تفصیل بازتاب یافته است و معصیّتی خوانده شده که مستوجب جزاست. این تلقّی، برخی تناقضها و اختلاف نظرها را پدید آورده است، و این مقاله در پی آن است که با تکیه بر ژرفساخت اسطورة آفرینش تناقضها را به وحدت نزدیک سازد.