ارزیابی تاب‌آوری زیرساخت‌های حمل‌ونقل در کلان‌شهر تهران مطالعه موردی: محلات نواحی دو (منطقه 9)، چهار (منطقه 6) و پنج (منطقه 1)

نویسندگان

1

2 دانشگاه علوم پزشکی تهران

doi
چکیده

روند توسعه شهری در طی دهه‌­های اخیر بسیار شدت یافته و انطباق محیط ساخته‌شده و زیرساخت‌های حیاتی برای افزایش تاب‌آوری آنها موردنیاز است. یکی از مهم‌ترین این عناصر، زیرساخت‌های حمل‌ونقل هستند که پرداختن به تاب‌آوری این زیرساخت­‌ها به‌عنوان رویکردی ‌راهبردی از اهمیت خاصی برخوردار است. ازاین‌رو، در این پژوهش به تبیین تاب‌­آوری زیرساخت‌های حمل‌ونقل محلات نواحی دو (منطقه 9)، چهار (منطقه 6) و پنج (منطقه 1) کلان‌شهر تهران پرداخته شد. به این منظور 6 شاخص تراکم جمعیتی، بافت محلات، الگو طراحی محلات، قرارگیری بر گسل، محصوریت، عرض معبر با استفاده از روش تحلیل شبکه­‌ای (ANP) به جهت ارزیابی تاب­‌آوری زیرساخت‌های حمل‌ونقل محلات، وزن دهی و طبقه‌­بندی شدند. نتایج این تحقیق نشان داد که تاب‌­آوری زیرساخت‌های حمل‌ونقل محله کاشانک بیشترین امتیاز (89/4) و محله مهرآباد جنوبی کمترین امتیاز (92/2) را درمجموع بررسی شاخص‌­ها کسب کردند که این موضوع نشانگر مطلوبیت بهتر و تاب­‌آورتر بودن زیرساخت‌های حمل‌ونقل محله کاشانک نسبت به بقیه محلات و در مقابل لزوم توجه بیشتر بر زیرساخت‌های حمل‌ونقل محله مهرآباد جنوبی و توانمندسازی آنها است.