فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف پژوهش حاضر مدل‌یابی نقش میانجی­ گر اضطراب ناشی از کرونا ویروس در رابطه بین هوش ­هیجانی با مقیاس ­های بهزیستی ذهنی (شامل؛ رضایت از زندگی، عاطفه­ ی مثبت و عاطفه­ ی منفی) در دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی03-1402 بود. روش: در این پژوهش، از روش همبستگی و نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای استفاده شد. در مجموع، ۳۱۳ دانش‌آموز (۱۵۳ دختر و ۱۶۰پسر) به‌طور تصادفی انتخاب و مورد ارزیابی قرار­گرفتند. داده­ ها با استفاده از پرسشنامه 33سوالی هوش­ هیجانی گلمن (1995)، مقیاس 5 سئوالی رضایت از زندگی (داینر و همکاران، 1985)، مقیاس20 سئوالی عاطفه­ ی مثبت و منفی( واتسون و همکاران، 1988) و مقیاس 18 سوالی اضطراب ناشی از کرونا ویروس (علی­پور و همکاران، 1398) جمع­ آوری شد. به منظور تحلیل روابط ساختاری و ارزیابی مدل‌ معادلات ساختاری، داده‌ها با استفاده از نرم افزارSMART-PLS  تحلیل شدند. یافته­ ها: نتایج حاصل از ضریب­ همبستگی پیرسون و مدل­یابی معادلات ساختاری نشان داد، الگوی ساختاری پژوهش دارای برازش مناسبی است، هم­چنین، اضطراب ناشی از کرونا ویروس نقش میانجی و معناداری در رابطه­ ی غیرمستقیم بین هوش هیجانی با عاطفه‌ی منفی، عاطفه‌ی مثبت و رضایت از زندگی دانش ­آموزان داشت. نتیجه­ گیری: هوش ­هیجانی از طریق کاهش اضطراب ناشی از کرونا ویروس، منجر به کاهش عاطفه­ ی منفی دانش‌آموزان شد. هم­چنین، هوش هیجانی از طریق کاهش اضطراب ناشی از کرونا ویروس، منجر به افزایش عاطفه ­ی مثبت و رضایت از زندگی دانش‌آموزان گردید. به نظر می‌رسد که آموزش و تقویت هوش هیجانی در دانش‌آموزان می‌تواند به کاهش عواطف منفی و افزایش عواطف مثبت و رضایت از زندگی آن‌ها، به ویژه در بحران‌هایی همانند پاندمی، کمک کند.