آسیبشناسی تابآوری فضایی شهری با تأکید بر توزیع بیمارستانها(نمونه موردی: بیمارستانهای مرکز شهر شیراز )
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
2
3 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
4 دانشگاه علوم پزشکی دزفول
doi
چکیده
وضعیت مطلوب دسترسی و مراجعه سریعتر، راحتتر و ایمنتر به کاربریهای بهداشتی درمانی با تحلیل درست و اصولی سیستمهای کاربری زمین و حملونقل حاصل میشود. نیاز مبرم به سیستم مناسب حملونقل برای دسترسی سریع بیماران در جهت کاهش نرخ مرگومیر بهویژه در زمان بحران در کشورهای در حال توسعه به شدت احساس میشود. میتوان از طریق راهبردها، سیاستها و قوانین شهرها را به محیطی تابآور در مقابل چنین اتفاقات غیرمنتظرهای تبدیل کرد. هدف این مقاله هم تحلیل آسیبشناسی توزیع فضایی کاربریهای درمانی)بیمارستان( در منطقه یک شهر شیراز و اثرات آن در اختلال دسترسی به این نوع از کاربریها در زمان حال است که در شرایط بحرانی دوچندان خواهد شد. در این پژوهش از روش تحقیق تحلیلی و روشهای کمی در تحلیل و بررسی استفاده میشود. در گردآوری اطلاعات از مطالعات میدانی و پایگاه داده سیستم اطلاعات جغرافیایی بهره گرفته شده است. در این پژوهش با استفاده از شاخص فیزیکی دسترسی به بیمارستان، در ترکیب با شاخصهای عملکردی بیمارستان و شاخصهای شبکه معابر آسیبشناسی تابآوری فضایی در مرکز شهر شیراز تحلیل میشود. با استفاده از زیرشاخصهای میانگین نزدیکترین همسایگی، مدل تخمین تراکم کرنل، فواصل اقلیدسی و شعاع دسترسی به تحلیل موقعیت فضایی بیمارستانها و دسترسی شهروندان و سپس با محاسبه فاصله تا تقاطع به بررسی شبکه معابر با روش تحلیلی آسیبشناسانه و ارزیابی پرداخته شده است. با توجه به موقعیت مراکز به همراه تمرکز تعداد کارکنان و تختهای بیمارستانی، شاخص ANN، شعاع دسترسی، فاصله اقلیدسی و کرنل توزیع فضایی نامتعادل و متراکمی را نشان میدهد که در تلفیق با نتایج شاخصهای شبکه معابر(عرض معابر و فاصله بیمارستان تا تقاطع) و شاخصهای عملکردی بیمارستان(تعداد تخت و کارکنان) دسترسی به بیمارستان در شرایط فعلی را کاهش داده که موجب آسیبپذیری و عدم تابآوری در شرایط بحرانی میشود.
