اولویتبندی ابعاد تابآوری سازمانی در شرایط بحران کرونا (مطالعه موردی بیمارستانهای شهر خرمآباد)
نویسندگان
doi
چکیده
بیمارستانها ساختار، هدفی خاص و نقشی محوری در پویایی نظامهای اجتماعی، اقتصادی و روانی در جامعه دارند. درمان فجایع، حوادث و بحرانها، مسائل پیچیده و بحثبرانگیز برای بخش بهداشت بهحساب میآید. تابآوری سازمانی هدف مؤثری است که بهطور مداوم به عملکرد سازمان در طول فجایع و موقعیتهای بحرانی بهخصوص شرایط کرونایی جهان امروز کمک میکند؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر اولویتبندی ابعاد تابآوری سازمانی در مواجهه با شرایط بحرانی کرونا در بیمارستانهای شهر خرمآباد است. در پژوهش توصیفی–کاربردی حاضر که در بیمارستانهای شهر انجام شده است، ابعاد و حیطه شناسایی شده جهت سنجش سطح تابآوری سازمانی در بیمارستانها، در قالب پرسشنامه در اختیار کارشناسان و متخصصان مربوطه قرار گرفت و سپس نظرات آنها دریافت شد. درنهایت در این پژوهش کارکنان و مدیران بیمارستانهای شهر خرمآباد بهعنوان جامعه و تعداد 200 نمونه برای مطالعه انتخاب و پرسشنامه با طیف لیکرت طراحی و بین نمونه مورد مطالعه توزیع شد. نتایج تحقیق از روایی و پایایی بالا برخوردار بود و بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها از آزمون فریدمن برای اولویتبندی و تحلیل عامل تأییدی جهت شناسایی ابعاد تابآوری سازمانی استفاده شده است. نتایج نشان داد که بااهمیتترین عامل ازنظر جامعه آماری در مورد تابآوری سازمانی از دیدگاه مدیران و کارکنان بیمارستان، رهبری و تصمیمگیری، استفاده از دانش و تجربه، تعهد مدیریت ، آمادگی، مشارکت مؤثر همگانی و ارتباطات و کار گروهی است؛ بنابراین میتوان نتیجه گرفت که هرچند میزان سطح رهبری، دانش و تجربه، تعهد مدیریت و آمادگی بیمارستانها در مقابل بحران کرونا بیشتر باشد میتوان بهتر این بحران را مهار و کنترل نمود.
