مطالعه نقش خانواده در تقویت خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دیر آموز دوره ابتدایی

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد رشته آموزش ابتدایی، دانشکده تعلیم و تربیت اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، ایران

2 دانشیار گروه علوم تربیتی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج،ایران.

3 دانشیار گروه علوم تربیتی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج،ایران.

doi
https://doi.org/10.71588/eetj.2026.1231335
چکیده

پژوهش  با هدف مطالعه نقش خانواده در تقویت خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی کودکان دیر آموز دوره ابتدایی که از نظر هدف کاربردی و از نظر نوع توصیفی- همبستگی بوده است.جامعه آماری دانش آموزان دیرآموز (همراه والدین) دختر و پسر مقطع ابتدایی شهرستان اشتهارد، در بازه زمانی بهمن 1403 تا پایان خرداد 1404 به مرکز جامع سنجش مراجعه کرده  ویا  از طرف مدرسه برای بررسی به این مرکز معرفی شده اند.  نمونه آماری شامل 100  دانش آموزان  شناسایی شده در مرکز سنجش شهرستان اشتهارد که در دو بخش، اول شناسایی دانش آموزان دیر آموز در بدو ورود به مدرسه و همچنین دانش آموزانی که به دلیل مشکلات یادگیری به این مرکز ارجاع داده می شوند، بوده و به روش در دسترس انتخاب شده اند. ابزار پژوهش شامل سه پرسشنامه استاندارد پرسشنامه مشکلات یادگیری کلورادو ویلکات و همکاران (CLDQ)، خودکارآمدی کودکان و نوجوانان (SEQ-C) موریس 2001 و سنجش عملکرد خانواده مک مستر (FAD) بوده که روایی و پایایی آن مورد تایید قرار گرفته است. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از همبستگی و رگرسیون چند متغیره نشان داد، خانواده در تقویت خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی کودکان دیرآموز نقش داشته و می تواند به میزان 55 درصد به تقویت خودکارآمدی و 76 درصد به پیشرفت تحصیلی کودکان دیر آموز منجر شود. لذا می توان  با ارائه راهکارهایی در جهت آموزش  به کودکان و والدین آنها به بهبود خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی آنها کمک کرد.