بررسی پیکربندی فضاهای کارا با رویکرد تخلیه ایمن ساختمان در هنگام حادثه (مطالعه موردی: خوابگاه دانشجویی)
نویسندگان
1
2 دانشگاه تهران
3
4 دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی
doi
چکیده
در سالهای اخیر گسترش مراکز آموزش عالی و دانشگاهها، رشد روزافزون تعداد دانشجویان و خوابگاههای دانشجویی را به دنبال داشته است. با توجه به تعداد زیاد دانشجویان در خوابگاه آتشسوزی و حادثه در این محیطها بهعنوان یک تهدید جدی به شمار میرود. در همین راستا اقدامات متعددی جهت محدودسازی و کاهش آسیب در محیطهای خوابگاهی هنگام حادثه انجامشده که اقدامات سازهای و غیر سازهای را شامل میگردد. این اقدامات در ابتدا ایمنی را فراهم نموده و سپس پتانسیل محیطی را جهت تخلیهی سریع (روز هنگام حادثه) ارتقا میدهد. لذا پژوهشهای متعددی با شبیهسازی تخلیهی اضطراری بر کاهش مدتزمان تخلیه متمرکزشدهاند. بدین منظور در این مقاله شبیهسازی تخلیه انسانی در خوابگاه دانشجویی بلوک 1 دختران دانشگاه شهید بهشتی (با شبیهسازی 178 دانشجو) هنگام حادثه در نرمافزار Pathfinder صورت پذیرفت. همچنین تحلیل عمق فیزیکی و عمق بصری با مبنا قرار دادن ورودی با نرمافزار Depth map جهت کاهش سلسهمراتب فضایی و دسترسی سریعتر، مورد سنجش قرار داده شد. نتایج شبیهسازی نشان داد که بهینهسازی مقدماتی خوابگاه با مبلمان و تجهیزات (اقدامات غیر سازهای) شرط لازم برای ایمنسازی خوابگاه جهت تخلیه بوده، اما با توجه به تأثیر ناچیز آن در مدتزمان تخلیه (از 223.7 ثانیه به 219.8 ثانیه)، کافی نیست. ازاینرو بعد از بهینهسازی با مبلمان و تجهیزات، خوابگاه با دو روش بهینهسازی با مداخلهی سازهای (احداث پلهی اضطراری با دو درب خروج) و کاهش جمعیت استفادهکنندگان نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. درروش اول با مداخلهی سازهای، مدتزمان تخلیه از 219.8 ثانیه به 150.5 ثانیه کاهش یافت و در روش دوم نیز با کاهش جمعیت استفادهکنندگان در طبقات دوم و سوم از 4 نفر به 3 نفر، زمان تخلیه از 219.8 ثانیه به 178.8 ثانیه- کاسته شد که بهعنوان روشی کمهزینهتر پیشنهاد گردید. در پایان نیز روشی جهت کارا نمودن ساختمان خوابگاه با توجه به پیکربندی فضایی جهت تخلیه اضطراری ارائه شد.