ظرفیتسازی جوامع محلی در مدیریت بحران اجتماعمحور: بررسی نقش عوامل فرهنگی
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی تهران
2 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
3 دانشگاه علوم پزشکی تهران
doi
چکیده
پژوهش حاضر بهمنظور ظرفیتسازی جوامع محلی در مدیریت بحران اجتماعمحور با رویکرد فرهنگی در استانداری استان کرمان انجام شد. روش این پژوهش برحسب هدف، کاربردی و برحسب نوع دادهها آمیخته است. ارائه الگو به روش کیفی فراترکیب انجام شده؛ بدینصورت که با استفاده از روش فراترکیب 106 مقاله حوزه مدیریت بحران بررسی و با کمک تحلیل محتوا، ابعاد و کدهای مربوطه استخراج و میزان اهمیت و اولویت هر یک به کمک روش کمی آنتروپی شانون تعیین شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، کلیه کارکنان استانداری استان کرمان هستند، که از طریق فرمول کوکران، تعداد 126 نفر انتخاب و پرسشنامه تحقیق بین آنها توزیع شد. بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها از روش تحلیل عاملی تأییدی با نرمافزار اسمارت پیالاس (نسخه 2) مورد استفاده قرار گرفت. طبق یافتههای تحقیق، شاخصهای استخراجی از مقالات در سه بعد قبل از بحران (آموزش و آگاهی، سرمایه اجتماعی و فرهنگی، مشارکت نظری، سرمایه معنوی) حین بحران (مشارکت عملی، ارتباطات، مدیریت احساسات مردم) و پس از بحران (خاطرات جمعی، مشارکت اجتماعی، رسانه جمعی و هویتبخشی) دستهبندی شدهاند. در این میان، ابعاد قبل، حین و پس از بحران به ترتیب 99، 98 و 98 درصد از تغییرات الگوی مدیریت بحران اجتماعمحور با رویکرد فرهنگی را تبیین میکنند. همچنین نتایج حاصل از تحلیل عاملی تأییدی نیز نشان داد که تمامی مؤلفهها و شاخصهای مدل پژوهش با اطمینان 99 درصد مورد تأیید قرار گرفتند. در مرحله سوم پژوهش بهمنظور اولویتبندی مؤلفهها و شاخصهای پژوهش از روش سوآرا استفاده و مؤلفهها و شاخصهای پژوهش اولویتبندی شدند. نتایج نشان داد مؤلفههای آموزش عمومی، مشارکت عملی و مشارکت اجتماعی به ترتیب با اوزان نهایی 0.42، 0.35، 0.27 رتبههای اول تا سوم را دارا هستند.