سنجش و پهنه بندی میزان تاب آوری کالبدی محات شهری در برابر زلزله نمونه مورد مطالعه منطقه ١٢ تهران
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی جهرم
2
doi
چکیده
شهرها بهعنوان گستردهترین ساخته دست بشر همواره در معرض بلایا و سوانح طبیعی و انسانی بسیاری بودهاند. در این میان، زلزله اغلب تلفات جبرانناپذیری را بر این سکونتگاهها و ساکنان آن تحمیل کرده که لازم است تا با مقاومسازی شهرها بتوان صدمات ناشی از آن را کاهش داد. پژوهش حاضر در حوزه تحقیقات کاربردی–اکتشافی قرار دارد. روش تحقیق به لحاظ هدف؛ شناختی و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی-مقایسهای است. چارچوب نظری تحقیق با استفاده از مطالعات کتابخانهای و میدانی صورت گرفته است. فرآیند بررسیها به این صورت است که ابتدا با مروری بر مطالعات صورتگرفته اقدام به شناسایی معیارهای تابآوری در برابر زلزله شده و سپس با توزیع پرسشنامه اطلاعات لازم گردآوری شده، پس از کمیسازی دادهها به نرمافزار GIS و محیط IDW وارد شده و مورد تحلیل فضایی قرار گرفتهاند؛ سپس لایههای ایجادشده بااستفاده ازتوابع فازی و تحلیل تاپسیس فازی وزندهی شدهاند. پس از اعمال ضرایب لایهها و بر اساس مدل تاپسیس و همپوشانی آنها، میزان تابآوری محدوده مورد بررسی محاسبه شده است. نتایج حاصل از بررسیها که به صورت نقشه پهنهبندی ارائه شده، نشان میدهد که میزان تابآوری در تمامی محلات یکسان نیست؛ بهطوری که محلات بهارستان و فردوسی از نظر تابآوری کالبدی در وضعیت نامطلوب و بسیار نامطلوب و محلات قیام، کوثر و آبشار در وضعیت مطلوب؛ و سایر محلات مورد بررسی هم از وضعیت متوسطی نسبت به تابآوری کالبدی قرار دارند.
