تحلیل فضایی پایداری شاخصهای کمی مسکن در نواحی شهری با استفاده از مدل تودیم (مطالعه موردی: شهر زنجان)
نویسندگان
1 (دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران)
2 (دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران)
3 (دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزیشهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران)
doi
چکیده
در جهانی که بهسرعت در حال شهری شدن و تغییر است، تهیه مسکن سالم و قابل استطاعت بهعنوان اولویتی کلیدی برای تمام حکومتها مطرح است. درهرحال، برای توجه مؤثرتر و بیشتر بر مسائل جدی مرتبط با جلوگیری ناپایداری مسکن نیازمند درک و تعبیر جدیدی است. امروزه مفهوم مسکن صرفاً بهعنوان یک سرپناه نیست، بلکه نقش حیاتی در دستیابی به توسعه پایدار دارد. دسترسی به مسکن پایدار در اغلب کشورهای درحالتوسعه بهواسطۀ مشکلات فراوان مالی، مدیریتی و ظرفیتی به دلیل رشد شتابان شهرنشینی با مسائل بسیاری همراه است؛ بهگونهای که باعث شکلگیری مساکنی باکیفیت و تراکم پایین، گسترش زاغهها و جدایی گزینی شهری شده است. بر این اساس، پژوهش حاضر به تحلیل شاخصهای کمی مسکن با رویکرد پایداری در نواحی شهری زنجان میپردازد. روش پژوهش توصیفی تحلیلی بوده و با بهکارگیری تکنیک تودیم در محیط سیستم اطلاعات جغرافیایی به تحلیل پایداری شاخصهای کمی مسکن در نواحی شهری پرداخته است. اطلاعات موردنیاز از طریق مطالعات کتابخانهای از قبیل بلوک آماری مسکن 1390، اسناد و مدارک گردآوریشده است. یافتهها نشان میدهد که مساکن واقع در نواحی شهری زنجان از لحاظ اصول مسکن پایدار با مشکلاتی چون افزایش تراکم نفر در اتاق، تراکم خانوار در واحد مسکونی و عدم امنیت سکونتی، تراکم اتاق در واحدهای مسکونی مواجه است این ناپایداری شاخصهای مسکن بر اساس نتایج حاصل تکنیک تودیم در نواحی 1-3(محله اسلامآباد، سعدیه)، 1-2(محلات درمانگاه، شهدا، فاطمیه)،2-5(محلات بیسیم، ترانس، بنیاد) از وضعیت ناپایداری بیشتری برخوردارند.
