بررسی ارتباط بین مولفه‌های مدیریت فرصت‌های رشد با نوآوری سازمانی در بانک سپه استان سمنان

نویسندگان

1 گروه اقتصاد، واحد مهدی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

2 گروه اقتصاد و حسابداری، دانشکده مدیریت، دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران

doi
چکیده

امروزه در ادبیات مدیریت، به کرات شاهد تأکید بر چگونگی اثرگذاری فرصت‌های رشد در قالب یک منبع حیاتی برای حفظ رقابت‌پذیری و سودآوری می‌باشیم. فرصت‌های رشد به عنوان محور رقابت‌پذیری تلقی می‌گردد، به طوری که مزیت رقابتی پایدار در بسیاری از سازمان‌ها به مقدار قابل ملاحظه‌ای ناشی از فرصت‌های رشد می‌باشد. مدیریت فرصت‌های رشد، عنصر اصلی و محوری در فرآیند مدیریت است و سازمان‌ها را قادر می‌سازد تا در راستای تبدیل تخصص سازمانی خود به محصولات یا خدمات، مستمراً گام بردارند. با لحاظ نمودن فرصت‌های رشد، اشتباهات کمتر توسط افراد متصور است به طوری که کارایی افزایش یافته و موازی‌کاری یا کاراضافی نیز کاهش می‌یاد. در نهایت شاهد ایجاد فرآیندها یا سیستم‌های مدیریتی نوآورانه‌تر خواهیم بودمدیریت کسب و کار با در نظر گرفتن فرصت‌های رشد، ارتقاء یک رویکرد جامع براي شناسایی، تسخیر، بازیافتن، تسهیم و ارزیابی عملکرد سازمانی است و از جنبه‌های متعدد بر سازمان تأثیر می‌گذارد. نوآوری یکی از الزامات بقاء برای سازمان‌ها تلقی می‌گردد و نقش مدیریت فرصت‌های رشد در نوآوری کاملا روشن می‌باشد. هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه میان فرصت‌های رشد با نوآوری سازمانی می‌باشد. جامعه هدف، بانک سپه استان سمنان بوده که 260 نفر از کارکنان آن با روش نمونه‌گیری تصادفی به صورت نمونه انتخاب گردیده و اطلاعات مور نیاز از طریق پرسشنامه استاندارد گردآوری گردیده است. این تحقیق به لحاظ هدف، کاربردی بوده و همچنین از روش همبستگی برای آزمون فرضیه‌ها استفاده شده است. نتایج حاصله نشان داد که از میان مولفه‌های مدیریت فرصت‌های رشد، مولفه آمادگی زیرساختی، مولفه ضریب پذیرش محیطی و مولفه قوانین و مقررات رابطه مثبت و معنی‌داری با نوآوری سازمانی دارد. در حالی که مولفه پذیرش ریسک رابطه معنی‌داری با نوآوری سازمانی ندارد. همچنین از دیدگاه کارکنان بانک سپه استان سمنان، تمامی فرصت‌های رشد در سازمان مذکور در شرایط نسبتاً مطلوبی قرار دارد.