معرفت شناسی عرفانی با تأکید بر آرای سهروردی عارف

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رشته فلسفه تعلیم و تربیت، واحد اصفهان (خوراسگان)،دانشگاه آزاد اسلامی ،اصفهان ،ایران

2 استاد، گروه فلسفه ، ،واحد اصفهان(خوراسگان)،دانشگاه آزاد اسلامی ، اصفهان، ایران

3 دانشیارگروه الهیات، ،واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی ،اصفهان، ایران

doi
چکیده

معرفت شناسی عرفانی، معرفتی ذوقی و شهودی است که با قلب سر و کار دارد و حس و عقل را در آن راهی نیست. از دیدگاه عرفا این شناخت از طریق حواس ظاهری و یا فرایندهای استدلالی حاصل نمی شود بلکه معرفتی حاصل از کشف و شهود است که در اثر آن می توان به باطن جهان هستی پی برد. هدف پژوهش حاضر بررسی معرفت‌شناسی عرفانی از منظر شیخ شهاب الدین عمر سهروردی، از عرفای بنام قرن هفتم هجری، است که با روش توصیفی تحلیلی انجام شده است. از منظر سهروردی از اقسام معرفت که شامل معرفت حسی، عقلی، فطری و قلبی است، محل معرفت، قلب است و با معرفت قلبی می توان به شناخت حقیقی دست یافت. وی نیز مانند سایر عرفا، ضمن تأیید حس و عقل در کسب معرفت، این دو را برای دستیابی به معرفت حضرت حق، کافی نمی داند و اصالت را به معرفت قلبی می دهد. در سیر طریق معرفت که به صورت تدریجی طی می شود، انسان از مراحل مختلفی می گذرد و تا مرحله ای را پشت سر نگذارد به مرحله بعد وارد نمی شود.

کلیدواژه‌ها