بررسی عشق در شعر حسین منزوی و نزار قبانی
نویسندگان
1 دانشجوی دوره دکترای ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دورود، ایران
2 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد دورود، ایران
doi
چکیده
عشق، کلیدواژه زندگی آمیخته با احساسات انسان و زمزمههای رمانتیک از یک احساس مثبت است که به قول مولانا طبیب جمله علتهای ماست و ژرفنای آن شاه کلید آهنگ شعری اکثر شاعران ما به ویژه نزار و منزوی است. وجود معشوق نیز که سرچشمه اصلی این رابطه عاطفی آمیخته با سودایی است در اشعار نزار قبانی و حسین منزوی مانند دیگر شاعران موج میزند. اما در شعر منزوی هنوز آن چهارچوب اصلی عاشقانههای شعر کلاسیک را بیشتر از شعر نزار قبانی در خود حفظ کرده است. درباره شعر و اندیشههای منزوی نظرات متعددی وجود دارد. با این وجود، در شعر او هنوز جایگاه عشق و عاشقانهها با شعر دوره سبک هندی فاصله چندانی نگرفته است. اما شعر نزار، اگر با مضامین عاشقانه دورههای قبل مقایسه گردد، فاصله زمانی و فرهنگ غالب بر ذهن او با توجه به ارتباطات گستردهای که با دنیای معاصر غرب دارد؛ تحوّل در شعر او، بر حسب جایگاه وی و اختلاف افکار حاکم بر جامعه با دنیای بیرون، بیشتر از منزوی حس میشود.