پیوند دادگری و شادی، و نقش آن در کاهش آسیبهای فردی و اجتماعی در شاهنامه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
2 استادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.
doi
10.30495/dk.2020.672383چکیده
در این پژوهش پژوهنده، پیوند داد و بیداد با شادی و ارتباط آن با آسیب ها در داستان های شاهنامه را مورد بررسی قرار داده و نتیجه می گیرد که در جهان هستی نخستین شادی رسان ایزد یکتاست و انسان، برگزیده و نمایندۀ تمام و کمال مخلوقات، باید صفات ایزد از جمله صفت دادگری را داشته باشد. داد در جایگاه تکوین عدل الهی مربوط به روح و درون است و بنابراین دیدگاه، انسان باید نخست داد را در وجود خود برقرار سازد چرا که همه آفرینش به وسیله نظم و سامانی که انسان به آن میدهد، منظم و به سامان و دور از آسیب، میچرخد و سعادت انسان را در پی دارد، در غیر این صورت تمام قاعده و نظم جهان به هم میخورد و حکومت غم و اهریمن بر شادی پیروز میشود و انواع آسیب ها پراکنده می شود . تحقق داد در یک جامعه که زندگی افراد به هم وابسته است و سود و زیان مشترک دارند، تنها راه تضمین زندگی آرام، رو به پیشرفت، موفق و ایدهآل و دور از هرگونه آسیب برای افراد است، چرا که به هر میزان دادگری در جامعه کمتر و بیدادگری بیشتر باشد، جلوههای اهریمنی و ظلم و تجاوز وآسیب و هر چه که شادی و روشناییها و جلوههای اهورایی را تهدید میکند بیشتر و در نتیجه شادمانیها کم و نابود میشود و حکومت غم و اهریمن وآسیب زا، بر حکومت شادی پیروز میشود و سعادت انسان به خطر افگنده میشود مانند جامعۀ ضحاک.