بررسی و واکاوی مقایسهای و تطبیقی شخصیت زن از نگاه فردوسی و مولوی
نویسندگان
1 استادیارگروه زبان و ادبیّات فارسی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر. ایران
3 استادیارگروه زبان و ادبیّات فارسی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران
doi
10.30495/clq.2021.681909چکیده
در منظومههای ایرانی، زنان نقشهای گوناگون را عهده دار بودهاند. بر اساس تعالیم اسلامی و نصّ قرآن کریم، انسان خلیفه خدا بر روی زمین محسوب میشود و انسانها از هر نژاد و جنسی با هم برابرند. شاعران و نویسندگان ایرانی در حقیقت زیباترین تشبیهات و مضمونهای بکر و بدیع را در وصف زنان آفریدهاند و با الهام آزاد، آثار جاودان از خود به یادگار گذاشتهاند. از نظر آنان، نگاه به زن زندگی میبخشد و تبسّمش عشق آفرین است. محققان در تحلیل وگردآوری دادهها از روش تحقیق تحلیلی-تاریخی به ویژه کتب شاهنامه و مثنوی معنوی مولوی استفاده کردهاند. نتایج تحقیق نشان میدهد: از نظر فردوسی، بزرگترین شاخص و جلوه زن در شاهنامه این است که موجودی خردمند، هنرمند، صاحب رأی، وفادار به شوی خویش باشد و خوارمایه نباشد و نیز او حافظ هویّت اندیشه ایرانشهری و ارزشهای والای قومی و نژادی خویش است. نگاه مولوی به زن نگاهی نسبی و دوسویه است.