جلوه کار و کوشش از نگاه حکیم سنایی، حکیم انوری و خاقانی شروانی
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
3 دانشیار بازنشسته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.30495/clq.2021.681914چکیده
کنکاش در اعماق ادبیات کهن ایران، به عنوان یک سند مهم تاریخی، موجب آشنایی بیشتر ما با گذشته اجتماعی خویش میشود؛ کار و تلاش برای استمرار حیات و رفع نیازهای خویشتن و همنوعان به عنوان یک ضرورت از گذشته تا به امروز بوده است. وجود ضرب المثلهای فراوان در خصوص کار و تلاش نشاندهنده اهمیت آن نزد بزرگان و دقت مردمان در گسترش فرهنگ کار میباشد. به عنوان فرهنگ ادب عامه و نگاه جامعه شناختی با مراجعه به دیوان سنایی، انوری و خاقانی، به عنوان سردمداران نقد اجتماعی، میبینیم که سنایی پس از دوران تحول، به نقد جامعه و به ویژه مشاغل پرداخته و با شجاعتی کم نظیر از نقد شاه تا گدا پروا ندارد و مخالف سرسخت بیکاری است. انوری تعدد و تنوع مشاغل را لازمه کار اجتماعی دانسته و با توجه به زبان و بیان ساده و نزدیک به گفتارش، امثال و حکم بسیاری در خصوص کار از او به جا مانده است.