تحلیل کهن الگوهای اسطوره زرقاء در مجمع الأمثال میدانی و نمود آن در ادب فارسی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات عرب واحد کاشمر
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عرب واحد کاشمر
3 استادیار گروه زبان و ادبیات عرب واحد کاشمر
doi
10.30495/clq.2021.681935چکیده
اسطوره زرقاء نمود واقعیتهای تلخ جامعه بوده به دلیل بنمایههای تاریخی در متون ادبی کهن و ادبیات عامیانه، تجلی یافته است. نگارندگان در این جستار به روش نقد ادبی به بررسی کهنالگوهای داستان زرقاء بر اساس کتاب مجمع الأمثال میدانی به روش نقد روانشناسانه و با هدف تحلیل کهن الگوهای موجود در حکایت پرداختهاند. این نقد بر اساس اندیشههای یونگ صورت گرفته است. این کهن الگوها در ادب کهن فارسی، از جمله اشعار شاعرانی چون سنایی، خاقانی و... تجلی یافته است. از یافتههای تحقیق برمیآید که این اسطوره دارای کهن الگوهای چون آنیما، آنیموس و شب، و... میباشد. از نتایج پژوهش این است که در دایره فرآیند سفر تکامل از من به خود، فقط نیمه هبوط به ظلمت اتفاق افتاده است. در این حکایت شر و بدی، همان غرایز حیوانی است که در بحران روانی عرب غالب شده است. این کهن الگوها ریشه در داستان حوا و آدم(ع) داشته از حیطه ناخودآگاه شخصی اقوام به جمعی منتقل شده و در اذهان جاودان گردیده اند و با گذشت زمان از بین نرفتهاند. چهبسا در موقعیتهای خاص از ناخودآگاه به خودآگاه منتقل شدهاند.