تبیین عوامل مؤثر در شکلگیری بیخانمانی در مجموعه شهری تهران
نویسندگان
1 (دانشیار جغرافیا و برنامهریزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران)
2 (دکترای جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران)
3 (دانشیار جغرافیا و برنامهریزیشهری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران)
doi
چکیده
بیخانمانی الگویی از سکونت است که از استانداردهای اساسی مسکن جامعه پیروی نمیکند. این نوع از سکونت تحت تأثیر عوامل متعددی از جمله عوامل فردی و ساختاری شکل میگیرد که هدف از این پژوهش شناسایی عوامل ساختاری مؤثر در شکلگیری بیخانمانی در مجموعه شهری تهران میباشد. عوامل ساختاری با استفاده از رویکرد حق به شهر به سه عامل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی تقسیمشده و میزان تأثیر هر یک از این عوامل نیز در شکل گیری بیخانمانی مورد بررسی قرار می گیرد. روش پژوهش توصیفی تحلیلی بوده و با استفاده از شیوههای تحلیل کیفی و کمی و با بهره جستن از روش مطالعات اسنادی، مصاحبه و پرسشگری از 20 استاد متخصص در رابطه با مسکن به شناسایی این عوامل پرداخته شده و سپس با استفاده از روشهای SWARA Fuzzy و Fuzzy ARAS به وزن دهی و در نهایت به اولویت بندی هر یک از آنها اقدام شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که عوامل سیاسی با (1)، اقتصادی با (9559/0) و اجتماعی با (8718/0) به ترتیب مهمترین دلایل شکلگیری بیخانمانی بوده و همچنین در بین معیارهای تعیینشده، معیارهای سیاستهای تخصیص زمین و مسکن، کالایی شدن زمین و شیوه تخصیص مسکن و سیاستهای نوین شهری بالاترین تأثیر را در شکلگیری بیخانمانی در مجموعه شهری تهران داشتهاند.