استعاره مفهومی نور دفتر چهارم مثنوی¬معنوی بر اساس نظریه¬ی زبان شناسی شناختی
نویسندگان
1
doi
چکیده
استعاره ی مفهومی اصطلاحی است در زبان شناسی شناختی که به فهمیدن یک ایده یا یک حوزه ی مفهومی براساس ایده یا حوزهی مفهومی دیگر اشاره می کند که همراه با یک الگو برداری مبدا_مقصد ارائه می شود. تحقیقات لیکاف و جانسون در زمینه ی استعاره ثابت کرد که کاربرد های استعاره به حوزه ی مطالعات ادبی محدود نیست، آنها معتقدند که استعاره در تفکر ریشه دارد که یکی از مظاهر آن زبان است. مولانا در مثنوی معنوی از استعاره ی مفهومی نور به عنوان ابزار زبانی جهت گسترش معانی و مفاهیم معرفتی بهره برده است. در این راستا با استفاده از روش توصیفی_تحلیلی در مثنوی معنوی نمونه هایی از دفتر چهارم انتخاب و با مطالعه ی این دفتر 114 بیت برگزیده شد که در میان آن ها واژه ی نور 133 بار به کار رفته است که 11 نگاشت در این مقاله مورد تحقیق و بررسی قرارگرفته و شامل؛ نور به مثابه ی رهبر، نور به مثابه ی مراقب، نور به مثابه ی عقل کل و نیز انعکاس نور حق به مثابه ی آیینه به عنوان استعاره ی مفهومی نور و طبق نظریه ی زبان شناسی شناختی نوین مد نظر می باشد.
