شناسایی مؤلفههای اثرگذار بر افزایش میزان تابآوری اقتصادی و اجتماعی شهری در مواجهه با بحران زلزله مطالعه موردی: شهرستان بروجرد
نویسندگان
1 (دکترای جغرافیای شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه سیستان و بلوچستان ، زاهدان، ایران)
2 (دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران)
3 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
4 (کارشناس ارشد سنجش از دور و جیآیاس، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران)
doi
چکیده
تابآوری یکی از مؤثرترین روشها برای دستیابی به پایداری در برابر زلزله است؛ بنابراین میتوان از آن به عنوان راهحلی برای تقویت جوامع استفاده کرد. هدف این پژوهش مطالعه ابعاد مؤثر در افزایش تابآوری شهرستان بروجرد در مواجهه با بحران زلزله است. روش تحقیق توصیفی– تحلیلی است. جمعآوری دادهها از طریق پرسشنامه بوده است؛ حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 330 نفر است. برای تجزیه و تحلیل دادهها، از آزمون T تکنمونه ای، مدل تحلیل رگرسیون و Tدو نمونهای مستقل استفاده شده است. یافتهها نشان میدهد که در میان زیرشاخصهای مربوط به ابعاد تابآوری اجتماعی، زیرشاخص دسترسی به امکانات رفاهی دارای کمترین میانگین(3.02) و زیرشاخص سرمایه اجتماعی دارای بیشترین میانگین(3.49) بوده است. همچنین در میان زیرشاخصهای مربوط به تابآوری اقتصادی، زیرشاخص توانایی جبران خسارت با میانگین 2.83 کمترین و توانایی بازگشت به شرایط مناسب بیشترین میانگین(3.97) را به خود اختصاص دادهاند. نتایج تحلیل رگرسیون نیز با توجه به میزان بالای F(91.03) و سطح معناداری زیر 0.05 درصد معنادار است. همچنین نتایج T دو نمونهای مستقل برای مقایسه نظرات کارشناسان و مردم در مورد ابعاد تابآوری اجتماعی بیانگر آن است که تفاوتی میان نظرات این دو دسته مشاهده نمیشود؛ اما در مورد برخی زیر متغیرهای اقتصادی(میزان یا شدت خسارت، توانایی جبران خسارت) و مؤلفه کلی بعد تابآوری اقتصادی نظر کارشناسان و مردم متفاوت است.