دریغ یاد (نوستالوژی )در شعر 4 شاعر معاصر تاجیک
نویسندگان
1 گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران.
2 گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران.
3 گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران.
doi
10.30495/dk.2021.680304چکیده
مردم تاجیکستان بعد از سالها جدایی، از سرزمین کهن و مهد شاعران و دانشمندان بزرگ زبان فارسی در خراسان بزرگ، با بازیافتن استقلال، بار دیگر فرصت برگشتن به هویت اصلی خود را مییابند و درصدد سروسامان دادن به فرهنگ و ادبیات فارسی، این میراث گرانبهای نیاکان ما، برمیآیند، و به آرزوی دیرین خود جامه عمل میپوشانند، با بررسی آثاری که شاعران این دیار، بعد از استقلال سرودهاند، متوجه میشویم که اغلب این سرایندگان، با یادآوردن گذشتة ارزشمند خویش در روزگار خراسان بزرگ و برای آن چه که در این مدّت جدایی از دست دادهاند، حسرت میخورند و گلّه و شکایت از سرنوشت خویش دارند. به طوری که در آثار اخیر تعداد زیادی از شاعران تاجیکستان، دریغ یاد (نوستالوژی ) و حسرت برای گذشتة فرهنگ و زندگی اجتماعی گذشتة آنان به خوبی آشکار است. در این مقاله با (روش توصیفی – تحلیلی) بررسی اشعاری از صدرالدین عینی، بازار صابر، گلرخسار صفی آوا و لایق شیرعلی از زاویة دریغ یاد میپردازیم. تا به عمق اندوهان علاقهمندی این شاعران مبارز و وطن پرست به فرهنگ و ادبیات فارسی سرزمین مادری پی ببریم.