بررسی و تحلیل هویت انسان در سروده های سپیده کاشانی و قیصر امین پور
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران.
2 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران.
3 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
doi
10.30495/dk.2021.1930662.2266چکیده
انسان با توجه به شرایط زیستی و تاثیرپذیری اش از محیط و روی دادههای سخت زندگی اجتماعی، به هویت خود شکل میدهد. این هویت زادۀ فردیت یافتگی و تقابل درون و بیرون اوست. تقابلی که در ازل از ناسازی خاک وجود او و روح الهی، به وجود آمده و خود ایجادگر تقابلهای دیگر شده است، بنابراین انسان با گرایش به هر یک از این دو عنصر، سرنوشت خویش و سعادت و شقاوت خود را رقم میزند. او در مواجهه با بلایای سخت، بیش از شرایط عادی، ویژگیهای ذاتی و اکتسابی را بروز میدهد. یکی از این رویدادهای تعیین کننده، جنگ است که بر انسان تحمیل میشود و او را بر سر دوراهی مقاومت یا تسلیم قرار میدهد تا فضیلت و یا رذیلتهایش را به نمایش بگذارد. در این مقاله برسر آنیم بدانیم که آدمها، در جریان جنگ، از دید سپیده کاشانی و قیصر امینپور، چه ویژگیهایی دارند و چگونه میتوانند با این خصوصیات، ذات الهی و پنهان خویش را آشکار کنند. داده های این مقاله با بهره گیری از شیوۀ کتابخانه ای فراهم آمده و با روشی کیفی، توصیف و تحلیل شده است. مهمترین دستاورد این پژوهش این است که در آغاز جنگ ذات الوهی انسانها همواره شیطان را محروم میکند ولی با پایان یافتن جنگ، به تدریج شیطان راه نفوذ در آنان را مییابد.