ارزیابی و اولویت بندی ابعاد و شاخص های موثر زبان الگو بر شهرهای زیرزمینی در راستای تحقق بومی سازی بر اساس مدل سازی ساختاری - تفسیری (مطالعه موردی: شهرهای زیرزمینی استان اصفهان)
نویسندگان
1 استاد، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد، گروه معماری و شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
معماری و شهرسازی ایرانی، با وجود تکثر و تنوع در ابعاد گوناگون، همچنان محل کشف و پژوهش¬ است. بر همین اساس پژوهش حاضر قصد دارد تا با هدف ارائه مدلی در جهت اولویت¬بندی ابعاد و شاخص¬های مؤثر زبان¬الگو بر شهرهای زیرزمینی و تبیین روابط بین این دو موضوع در جهت شناخت شهرهای زیرزمینی استفاده کند. از همین روی، این پژوهش از نظر هدف کاربردی و در رده پژوهش¬های آمیخته، و از نظر روش، از نوع تحقیقات توصیفی– تحلیلی مبتنی بر مطالعات کتابخانه¬ای و مشاهدات میدانی¬– پیمایشی طبقه¬بندی می¬شود که بررسی تعمیم¬پذیری نظریه در حوزه استان اصفهان و به صورت هدفمند در 6 شهر زیرزمینی انجام شده است. در همین راستا، در جهت تحلیل داده¬ها و دستیابی به اهداف پژوهش، از دو روش گراندد تئوری و مدل¬سازی ساختاری– تفسیری استفاده شده است. یافته¬های پژوهش نشان می¬دهد که بازشناسی این نوع از معماری با توجه به زبان¬الگو، در سه بعد کلان، میانی و خرد امکان¬پذیر است به قسمی که شاخص¬های موجود در بعد کلان، بیشترین تأثیرگذاری و شاخص¬های موجود در بعد میانی، بیشترین تأثیرپذیری را در بومی¬سازی معماری و شهرسازی امروز ایران دارند.
