شناسایی و ارزیابی مولفه های رضایت کودکان از مجتمع های مسکونی در بافت های جدید شهری (نمونه مورد مطالعه: سه شهرک مسکونی در تنکابن)

نویسندگان

1 دکتری گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران

2 استادیارگروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران

3 استادیار گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران

doi
10.71487/ebtp.2024.2007-2604
چکیده

هدف از پژوهش حاضر ارزیابی مؤلفه­های تأثیرگذار بر رضایت کودکان از مجتمع ­ های مسکونی محل سکونتشان مدنظر بود. نوع تحقیق توسعه­ای-کاربردی است. روش تحقیق ترکیبی (کیفی و کمی) و توصیفی-همبستگی می‌باشد. جامعه آماری شامل کودکان 15-11 سال ساکن در مجتمع‌های مسکونی نوساز سه شهرک کاج، آرامش و کریم آباد در شهر تنکابن است که 100 دختر و 100 پسر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها در این پژوهش پرسشنامه معتبر بود. برای تجزیه و تحلیل یافته­ها از نرم افزار ­ SPSS.19 و آزمون­های همبستگی پیرسون، رگرسیون و فریدمن استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که محیط مسکونی به واسطه ابعاد عینی و ذهنی به ترتیب با میزان تأثیر 78/7 و 75/5 باعث رضایت کودکان می‌شود. این ابعاد به شاخصه‌های کالبدی-واحد همسایگی، کالبدی-واحد مسکونی، محیطی-واحد همسایگی و عوامل شخصی تقسیم می­شوند و هر کدام دارای مؤلفه­ها و گویه­هایی هستند. میزان تأثیر این شاخصه­ها در رضایت کودکان به ترتیب 06/9، 50/6، 45/6، 00/4 است. در انتها چند راهکار کاربردی در راستای تقویت رضایتمندی سکونتی ارائه گردید.