شناسایی و ارزیابی مولفه های رضایت کودکان از مجتمع های مسکونی در بافت های جدید شهری (نمونه مورد مطالعه: سه شهرک مسکونی در تنکابن)
نویسندگان
1 دکتری گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 استادیارگروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
3 استادیار گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
10.71487/ebtp.2024.2007-2604چکیده
هدف از پژوهش حاضر ارزیابی مؤلفههای تأثیرگذار بر رضایت کودکان از مجتمع های مسکونی محل سکونتشان مدنظر بود. نوع تحقیق توسعهای-کاربردی است. روش تحقیق ترکیبی (کیفی و کمی) و توصیفی-همبستگی میباشد. جامعه آماری شامل کودکان 15-11 سال ساکن در مجتمعهای مسکونی نوساز سه شهرک کاج، آرامش و کریم آباد در شهر تنکابن است که 100 دختر و 100 پسر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها در این پژوهش پرسشنامه معتبر بود. برای تجزیه و تحلیل یافتهها از نرم افزار SPSS.19 و آزمونهای همبستگی پیرسون، رگرسیون و فریدمن استفاده شد. یافتهها نشان داد که محیط مسکونی به واسطه ابعاد عینی و ذهنی به ترتیب با میزان تأثیر 78/7 و 75/5 باعث رضایت کودکان میشود. این ابعاد به شاخصههای کالبدی-واحد همسایگی، کالبدی-واحد مسکونی، محیطی-واحد همسایگی و عوامل شخصی تقسیم میشوند و هر کدام دارای مؤلفهها و گویههایی هستند. میزان تأثیر این شاخصهها در رضایت کودکان به ترتیب 06/9، 50/6، 45/6، 00/4 است. در انتها چند راهکار کاربردی در راستای تقویت رضایتمندی سکونتی ارائه گردید.