تبیین اثرات حکمروایی خوب شهری بر تابآوری اقتصادی- اجتماعی شهری در مواجهه با اپیدمیها (مطالعه موردی: شهر شیراز)
نویسندگان
1 استادیار، گروه شهرسازی، مرکز تحقیقات افق های نوین در معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 استادیار، گروه شهرسازی، مرکز تحقیقات افق های نوین در معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه شهرسازی، مرکز تحقیقات افق های نوین در معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
doi
10.71487/ebtp.2024.2307-3218چکیده
در سالیان اخیر شاهد شیوع اپیدمی کوید 19 و تأثیرات مخرب آن بر جامعه شهری و زندگی شهروندان بودهایم. مدیریت شهری به عنوان متولی امور شهر میتواند نقش مهمی در کنترل شیوع ایپدمیها و کاهش تأثیرات مخرب این پدیده از طریق ارتقاء تابآوری جامعه شهری ایفا کند. هدف پژوهش پیش رو بررسی تأثیر معیارهای حکمروایی خوب شهری بر ارتقاء تابآوری اقتصادی- اجتماعی شهری در برابر اپیدمیها میباشد. در این پژوهش با استفاده از مطالعات نظری گویههای مرتبط با معیارهای حکمروایی خوب شهری و تابآوری اقتصادی و اجتماعی شهرها استخراج و با استفاده از نظر خبرگان اعتبارسنجی گردید؛ جامعه آماری ساکنین شهر شیراز هستند که با استفاده از پرسشنامه اطلاعات مورد نیاز از آنها اخذ شد. با استفاده از مدل معادلات ساختاری در نرم افزار Amos شدت تأثیر هر یک از معیارهای حکمروایی بر تابآوری شهری مشخص گردید. بر اساس نتایج به دست آمده، معیارهای اجماع محوری با 0.39 و کارایی با 0.37 بیشترین تأثیر را بر تابآوری اقتصادی و معیارهای مشارکت با 0.37 و اجماع محوری با 0.35 نیز به ترتیب بیشترین تأثیر را بر تابآوری اجتماعی شهری در مواجهه با اپیدمیها داشتهاند. در پایان نیز راهکارهایی برای ارتقاء تابآوری اقتصادی و اجتماعی برای مقابله با این پدیده ارائه گردید.