ارائه الگوی بازآفرینی شهری در جهت ارتقای تابآوری شهری (مورد مطالعه : شهر سنندج)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
3 استاد، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشيار،گروه جغرافيا، واحد يادگار امام خميني(ره)شهر ري،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران)
doi
10.71487/ebtp.2024.2309-3246چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی بازآفرینی برای ارتقای تابآوری شهری سنندج مورد مطالعه قرار گرفته است. نوع پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی – تحلیلی است. جمعآوری دادهها میدانی مبتنی بر پرسشنامه محقق ساخته بوده و برای تحلیل دادهها از تحلیل فریدمن، همبستگی و تی تست استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان میدهد میانگین شاخصهای باز آفرینی در شهر سنندج با ٩٩/2، پایینتر از حد متوسط است. همچنین نتایج همبستگی کانونی نشان میدهد که در بین ابعاد بازآفرینی شهری به صورت کلی بعد اجتماعی با 34 درصد، بعد کالبدی با 27 درصد، بعد اقتصادی 24 درصد و بعد محیط زیستی 15 درصد در تابآوری شهری اثر گذار بوده است. همچنین تحلیل مسیر نشان داد که بعد کالبدی با وزن 362/0 بیشترین اثرگذاری،بعد نهادی با وزن 278/0 کمترین اثر گذاری را دارند. الگوی پیشنهادی توانمندسازی و بازآفرینی شهری تابآور باید بر پایه اصول توسعه پایدار و اجتماع مدار، فقرزدا و توانمندساز و برنامهریزی راهبردی استراتژیک و عملیاتی با حکمروایی گفتمانی، مشارکتی و شراکت عمومی خصوصی عدالت مبنا با رویکرد ظرفیت سازی نهادی اجتماع محور و توسعه درونزا باشد.