کاربست مدل هماهنگی عامل بنیان در مکان¬یابی مناطق توسعه¬ شهری نمونه موردی: فاز 7 هشتگرد و تپه امام گل همدان

نویسندگان

1 گروه معماری و شهرسازی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران3

doi
10.71487/ebtp.2025.2401-3284
چکیده

در ساختار مدیریت شهری ایران، سازمان­های متعدد و مستقلی در فرآیند توسعه شهری موثر می باشند. تعدد این سازمانها و ناهماهنگی بین آنها یکی از عمده ترین چالش­های پیش روی مدیریت شهری کشور می باشد. از این رو، مدیریت وابستگی­های متقابلی که بین سازمان­های مذکور وجود دارد می تواند نقش موثری درموفقیت فاز مکان یابی مناطق توسعه­ شهری ایفا نماید. پژوهش حاضر با هدف شناسایی وابستگی­های متقابل بین سازمان­های دخیل در فرآیند توسعه شهری و همچنین ارائه یک مدل منطقی برای مدیریت این وابستگی ها انجام گردید. به همین منظور، با انجام مطالعه موردی کیفی تعبیه شده چندگانه ابتدا وابستگی­های متقابل بین سازمان دخیل در فرآنید توسعه شهری شناسایی گردید. در گام بعدی، با عنایت به ماهیت پیچیده این وابستگی­ها و در نظر گرفتن مزیت های برجسته پارادایم مدل­سازی عامل بنیان در درک و مدیریت سیستم ها و فرآیندهای پیچیده، مدل هماهنگی عامل بنیان بسط داده شده است. مدل پیشنهادی براساس یک مجموعه قواعد ساده "اگر-آنگاه" تصمیم سازان و تصمیم­گیران حوزه شهری را قادر می­سازد که چالش­های هماهنگی در فرآیند توسعه شهری در یک بستر منطقی مدیریت نمایند.