مطالعه تطبیقی مناطق شهر رشت بر مبنای شاخصهای توسعه میان افزا
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 دانش آموخته دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
doi
10.71487/ebtp.2025.2305-3191چکیده
اراضی شهری، اساسیترین عامل توسعه و از مهمترین مباحث برنامهریزی شهری است. یکی از گزینههای مناسب توسعه، بهرهگیری از رویکرد توسعه میانافزاست. بنابراین این پژوهش با هدف مطالعه تطبیقی مناطق شهر رشت بر مبنای شاخصهای توسعه میانافزا به روش توصیفی- تحلیلی انجام یافته است. پس از بررسی شاخصهای توسعه میانافزا بر اساس آمار سرشماری 1390 و 1395، از بین مجموع شاخصها 3 شاخص (کالبدی، پراکنش جمعیتی و دسترسی) که بیشترین تأثیر را در توسعه میانافزا دارند انتخاب گردید. در این راستا ابتدا ضریب اهمیت هر یک با استفاده از مدل آنتروپی شانون به دست آمده و جهت اولویتبندی مناطق شهر رشت به لحاظ توسعه میانافزا، از مدل پرومته در نرمافزار Excel بهره گرفته شد. لذا از بین شاخصهای مورد مطالعه منطقه یک و پنج شهر رشت به دلیل نوساز و تازه ساخت بودن بناها دارای پتانسیل کمتری برای توسعه میانافزا میباشد.