بررسی کاربرد اصول نوشهرگرایی در احیای بافتهای فرسوده شهری (مطالعه موردی: بندر ماهشهر)
نویسندگان
1 استادیار، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد ماهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ماهشهر، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد ماهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ماهشهر، ایران
doi
10.71487/ebtp.2025.2305-3188چکیده
پژوهش حاضر با هدف امکان سنجی کاربرد اصول نوشهرگرایی در احیای بافتهای فرسوده 8 گانه شهر بندرماهشهر تدوین گردید که از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش کار توصیفی- پیمایشی و استنباطی است. جامعه آماری پژوهش تمامی ساکنین واقع در محلات 8 گانه بافت فرسوده و قدیمی شهر بندر ماهشهر هستند که طبق آخرین سرشماری عمومی نفوس مسکن 45235 نفر می باشد. حجم نمونه از طریق فرمول کوکران برابر با 380 پرسشنامه محاسبه شد. نتایج یافتهها نشان داده که هرچند میان تمامی شاخصهای نوشهرگرایی با تحقق بازآفرینی شهری رابطه مستقیمی وجود دارد اما اصل پیادهروی با ضریب استاندارد 321/0 بیشترین اثر را به خود اختصاص داده، از سوی دیگر میزان وضعیت اصول نوشهرگرایی در سطح محلات فرسوده شهر بندرماهشهر حاکی از مقادیر متفاوتی میباشد. اما این تفاوت معنادار نبوده و اختلاف معناداری بین محلات 8 گانه خیلی زیاد نمیباشد. بگونه ای که در مقایسه میانگین در بین محلات بالاترین میزان تأثیرپذیری اصول نوشهرگرایی مربوط به محلههای 18، 19، 16 به ترتیب با میانگینهای 94/4، 70/4 و 64/4 و پایینترین میزان مختص محلههای 17و 10 به ترتیب با میانگینهای08/4 و 10/4 بوده است.