وحدت، در اشعار شاعران دورۀ مشروطه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
doi
10.30495/dk.2022.694805چکیده
همانطور که میدانیم ادبیات شفاهی هر ملت، بهترین بیان کنندۀ باورها و ذهنیات یک ملت و سیاستهای حاکم بر ایشان است و تاریخ هر ملتی را، میتوان با تأمل در فرهنگ آن ملت، از جمله ترانههایشان جستجو کرد. ترانهها و تصنیفهایی که گاه برای تغییر یک حکومت یا یک سیاست، ملتی را متحد کردهاند و یا طبق شرایط سیاسی خاص، متولد شدهاند، مانند اشعار و ترانههای دورۀ مشروطیت که در این دوره وحدت موضوعی و مضمونی، به چشم میخورد و مضامینی چون دعوت به مبارزه، ترسیم چهرۀ بیدادگری و کجفهمی پادشاهان، بیان جنایات مستبدان داخلی و خارجی و شرح خیانتهای آنان به مملکت ایران، ستایش آزادی و شهدای آن و القای امید به آینده، دعوت به مبارزه با یاری گرفتن از عناصری چون ارتقای سطح آگاهی مردم و بزرگداشت شهدای راه آزادی. از این رو جلوههای گوناگون ادب پایداری آیینی، ملی و انسانی شکل گرفت. برای شکوفایی این مؤلفهها، عصر مشروطه سهم بسیاری دارد، به دلیل آنکه آغازگر تحولات نوینی در عرصۀ سیاسی و اجتماعی و به تبع آن تغییراتی در حوزۀ فرهنگ و ادبیات کشور همچون دموکراسی بود. در این جستار، سعی بر این است که با بررسی اشعار دورۀ مشروطه، هماهنگی شاعران و همچنین وحدت موضوعی و مضمونی اشعار را، بررسی نماییم. این تحقیق به روش توصیفی- تحلیلی(کتابخانهای) انجام گرفته است
