توصیف حرم و خادمان امام هشتم (ع) در مدایح رضوی دورۀ صفوی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران.
doi
10.30495/dk.2022.1966237.2578چکیده
اشعار فارسی در کنار تأثیرگذاری ادبی و ابلاغ پیام، از بعد فرهنگی و جامعهشناسی نیز حائز اهمیتند. با توجه به رسمیشدن مذهب شیعه از دورة صفویه، این حکومت از وجود بارگاه رضوی در ایران برای گسترش سیاستهای مذهبی خود نیز بهره برد و شعرا را به سرودن مدایح مذهبی تشویق کرد. شعرای این دوره در ضمن مدح امام هشتم (ع)، اوضاع اجتماعی و بناها و رسوم زمانه را نیز بازتاب دادهاند که از نظر تاریخ تطّور شیعه در ادبیات فارسی حائز اهمیت است. در مدایح رضوی در دورۀ صفوی به برخی کیفیات حرم امام هشتم (ع) چون: کاشیکاری، عطرافشانی، روشنایی حرم، انواع خدمتهای حرم رضوی و... اشاره شده که منطبق با مستندات تاریخی است. در این میان بیشترین مضمون مدایح رضوی درباره روشنایی و خوشبویی حرم مطهر است که با توجه به نیّت واقفان و تعداد وقفنامههای رضوی برای تخصیص این دو امر در قرنهای دهم تا دوازدهم، بهطور کامل مطابقت دارد. کیفیت زیارت و توصیف زائران و حرم رضوی در این دوران بیش از همه در مدایح رضوی صائب تبریزی و اشرف مازندرانی بازتاب یافته است. با وجود این اشارات، شعرای این دوره در سرودن این اشعار بیشتر به کلیات همراه با تخیّل و تصویرسازی توجه داشتهاند و توصیفات جزیی دربارة حرم رضوی کمتر در اشعار ایشان آمده است.