نوستالژی فردی در اشعار گروس عبدالملکیان و احمد مطر
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران،ایران.
2 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
چکیده
نوستالژی همان احساس اندوه هنگام یادآوری گذشته است، و اشعاری که به نوعی حسرت بازگشت به دوران گذشته را نمایان می کند، نوستالژیک محسوب می شود. گروس عبدالملکیان و احمد مطر از شاعران معاصر ایران و عراق هستند که به دليل شرايط خاص زندگی شخصي و اوضاع زمانه مسلط بر دوره آنان، نوستالژی در اشعارشان انعکاس ويژهای دارد که با تأمل در آن می توان به شناخت روشنتری از اشعار آنها دست يافت. آنها از نوستالژي به عنوان ابزار هنری خاصي برای بيان عواطف، احساسات، حسرتها و اندوههاي خود استفاده کردهاند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی، به بررسی و مقایسه نوستالژی فردی در اشعار گروس عبدالملکیان و احمد مطر می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اشعار گروس و مطر در حیطه نوستالژی فردی، شامل این مضامین می باشد: نوستالژی برای خاطرات دوران کودکی، نوستالژی برای از دست دادن دوستان، نوستالژی برای نزدیکان، نوستالژی برای معشوق، نوستالژی برای غربت درونی. بررسی نوستالژی فردی در اشعار این دو شاعر، نقش مهمي را در درک ملموس شعر آنها و شناخت روحيات شخصي و اوضاع زمانه شان ایفا می کند.
