فضای خلوت گزینی و کشفیّات عرفانی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.
3 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.
doi
10.30495/dk.2021.1926215.2227چکیده
عارفان در خلوت و انزوای خود از رهگذر شهود و اشراق که ابزار معرفتی آنان است، به فضاهایی گام مینهند که عقل از ادراک آن عاجز و زبان از توصیف آن ناتوان است. فضاهایی که خاستگاه تجلّیات غیبی و مرموز آنان است. این فضاها به دستیاری وهم و خیال یا آمیزههایی از هر دو ایجاد میگردد. دشواری فهم این فضاها از آنجا برمیخیزد که عموماً خیال و وهم دو نام برای یک حال ذهنی تصوّر میشود درحالی که خیال به دلیل ابتنایش بر محسوسات، با وهم فرق دارد. اگر چه این هر دو در ساختن عالم رؤیا دخیلاند. به سخن دیگر رؤیا محصول تقابل و تعامل دو نیروی واهمه و تخیّل است که خود با جهان واقع رؤیاروی میگردد. هدف از این پژوهش بازنمود احوال عارف، در لحظههای شهودی ورود او به این فضاها و نحوة تأثیرپذیریاش از این احوال روحانی است. دستاورد عمدة این پژوهش درک این نکته است که انزوا و در خود فرورفتن عارف گاه زمینهساز رؤیاهای عارفانه و کشاندن عارف به وادی تجربههای ژرف، متفاوت و در عین حال توصیفناپذیر است. پژوهش حاضر دادههای خود را از طریق روش کتابخانهای به دست آورده و آنها را با بهرهگیری از روش توصیفی تحلیل کرده است.