بررسی سیر تطّور اصطلاح میخانهای به نماد در غزل عرفانی (با تکیه بر غزلیات سنایی، عطار، مولوی، عراقی و حافظ)
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران.
3 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران.
doi
چکیده
اصطلاح صوفیانه یکی از مهمترین عنصرهای زبان عرفانی و عرفان یکی از پیچیدهترین موضوعها در دانش بشری است. این دشواری از آنجا ناشی میشود که هم زبان صوفی با زبان اهل علم فرق دارد و هم او اصطلاح را به قصد روشن کردن دریافتههای اشراقیاش به کار نمیبرد. در این مقاله رابطۀ اصطلاح و استعاره و نماد، در قلمرو ادبیات میخانهای و تکیه بر دو واژه خرابات و میخانه، بررسی شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که اصطلاح عرفانی، به دلیل ابهام ذاتیاش، همیشه آبستن استعاره و نماد و به همین دلیل محتاج تفسیر و تاویل است. تأویلی که در آن ذوق از عقل پیشی میگیرد. اطلاعات مربوط به موضوع این مقاله از طریق مطالعات کتابخانهای فراهم آمده و پس از مقولهبندی به یاری روش کیفی توصیف شده است.
